«Kosetur» til Runde

I over ei veke har det vore planlagt at Herøy Kajakklubb skulle til Runde på kosetur. Det var meldt fint vêr, so eg og pappa bestemte oss for å bli med.

Då vi kom til Runde-stranda, var det flatt hav. «Uff… Er det so flat sjø? Det er ikkje sikkert det blir gøy ein gong!» sa eg, opptil fleire gongar, faktisk. Eg trudde faktisk ikkje det kom til å bli so veldig artig. Eg kledde på meg tørrdrakta mi, og pakka for sikkerheitsskuld (det gjer eg nesten alltid) ekstraklede, Jerven-duk og førstehjelpssaker i kajakken. Etter ein halvtime, etter gjengen hadde helst litt på kvarandre, la vi ut på det flate havet.

Allereie då vi kom forbi Runde-brua, merka eg at eg hadde tatt litt feil, det med flatt hav, altso. Dønningane var kanskje ein meter på det høgaste, omtrent på den høgda dei var sist gong eg padla her.

Dønningane blei høgare og høgare di lenger vi padla. No begynte det å likne noko her. Det dukka opp lundefuglar, havsuler og mykje anna dyreliv som ein sjeldan ser heime i Ulsteinvik. Om ein skulle beregne høgda på dønningane no, var dei kanskje 1,5 til 2 meter mellom bølgjedalane og bølgjetoppane. Eg tok fram hjelmen min, det er litt skummelt å padle i slike forhold med mykje stein der det er lett å fange surf. Men eg koste meg verkeleg.

Lundeura og fuglefjellet dukka opp litt etter litt, og vi fekk verkeleg sjå kvifor Sunnmøre var eit padleeldorado. Vi padla litt inn i grottene, men vi snudde sidan dønningane slo tilbake i frå grotteveggane. Dønningane blei omdanna til bølgjer inne i grottene, og eg beregna det ikkje lenger som forsvarleg å vere der. Då vi kom ut, var der ein båt med kanskje 15-20 passasjerar, truleg turistar. Dei følgde med på oss, eg trur dei meinte vi var litt galne. Men eg peikar tilbake på dei som stod i båtan utan flyte- eller redningsvest. På den måten, er det dei som driv med risikosport!

Eg veit ikkje om fuglane har noko i mot oransje, men det verkar sånn. Det landa fleire og fleire suppeklumpar på kajakken min. Det var ein som traff arma på drakta mi også. Nesten sånn eg lurer på om dei siktar. Pappa fekk ikkje noko på verken seg eller båten sin. Men det er eit fuglefjell, so kva anna skal ein eigentleg forvente?

Vi skulle til å runde fyret. Dønningane blei til bølgjer på kanskje tre meter, og det var ikkje enkelt å sjå kor det braut hen, og kor vi skulle padle for at kajakken skulle vere heil då vi kom heim. Eg padla ved sidan av Sygni. Det er kjekt å prate med henne, og samtidig so skal ein aldri padle aleine. I alle fall ikkje i slike forhold! Eg var komfortabel med forholda, noko som overraska meg. Sygni syntes ikkje det var like artig med desse bølgjene. Og det forstår eg godt. Vi heldt oss i lag, sånn at hjelpa ikkje var langt vekke om det skulle skje noko uventa. Heldigvis gjekk det bra!

Ved Runde-fyret er det laga til ei trapp og ein platting av betong, so det var ganske enkelt å kome seg på land når ein først hadde funne ein fin plass å kome seg ut. Vi hadde planar om å tenne bål. Etter litt leiting, fann vi rette bålplassen. Vi steikte kylling, medan grillribber og mór stod på dei andre sine menyar.

Då klokka var godt over ni, begynte vi å tenkje på å kome oss tilbake. Det var nokre som måtte rekke ei ferje, og eg var svolten på å kome meg ut i bølgjene igjen. Elin og Therese bestemte seg for å gå over fjellet. Det blei litt i meste laget å gå over frå kosetur med dei yngste, til bølgjer på to-tre meter i frå alle kantar.

Sidan Elin og Therese gjekk over fjellet, måtte to av kajakkane på slep. Eg tok meg av ein av dei. Tenkte det hadde vore greitt å øve på slep i bølgjer før aktivitetsleiarkurset. Eg måtte gi meg på det då vi var komne rundt det verste partiet rundt fyret. Eine skuldra mi var ikkje heilt god, so eg trur det var det rette.

Vegen tilbake synes eg gjekk veldig bra. Sjøen var mykje rolegare enn då vi var der tidlegare på dagen. Nokre av dønningane var kanskje 1,5 til 2 meter, men ikkje alle. Eg prøvde å surfe litt, og det var nauta gøy. Etter kvart blei dønningane mindre igjen, og dei fleste var på kanskje ein meter. For åtte timar sidan hadde eg sikkert ikkje kalt dette for rolege forhold, men det gjorde eg no. Deilig!

Då vi var komne inn igjen til stranda, vurderte eg å øve litt på å rulle. Men då innsåg eg at eg var sliten, og ga meg på den idèen. Det første eg tenkte på då vi kom inn igjen, var om eg klarte å gå. For det verka ikkje slik. Eg sleit litt med å få løfta beina opp i frå cockpiten utan å velte, men det gjekk til slutt. Eg hadde spent beina fast i kajakken heile turen, so det er ikkje rart det var rart å gå igjen.

Vi bar opp kajakkane ganske raskt, sidan ferja ikkje kan vente på nokon. Tor Inge hadde hatt med seg nokon inn med land så vi padla mot fyret. Då hadde ein ho som hadde ein Valley Avocet, hadde fått fart inn mot baugen til Tor Inge, so det var hol akter på plastkajakken.

Dette var ein veldig spennande og lærerik tur. Eg koste meg heile turen, og håper på fleire slike turar.

Foto av Olea, Tor Inge og Lene

Driiitgøy! 😀

Advertisements
Dette innlegget vart posta under Turar. Bokmerk permalenkja.

2 Responses to «Kosetur» til Runde

  1. Susan seier:

    Høres ut som dere hade en kjekke tur!!! Skulle ønske jeg kunne blitt med. Kjenner att jeg er skikkelig padlesyk etter tre uker på land!

    Du har virkelig vært med på mye i sommer! Du kommer nok til å klare aktivitetslederkurset med glans!!

    Klem :o)

  2. Wow! Ser kjempetøfft ut! Jeg forstår at du har det gøy 😉

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s